Μια Ιστορία.. απο τον Χορχέ Μπουκάϊ

Διαβάζοντας τις καταπληχτικές ιστορίες του εξαιρετικού Χορχέ Μπουκάϊ  θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας  μια από τις αγαπημένες μου, που όποτε την διαβάζω νοιώθω ότι  με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα... με αφυπνίζει....

Σηκώνομαι το πρωί,

Βγαίνω από το σπίτι μου.

Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
                            Δεν την βλέπω  και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου,ξεχνάω ότι υπάρχει η τρύπα στο πεζοδρόμιο

Και ξαναπέφτω μέσα.




Την τρίτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.Ωστόσο δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι νου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,παρόλα αυτά,δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.


Την πέμπτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο 
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω. Την βλέπω και, παρόλο που την βλέπω,
πέφτω μέσα.


Την έκτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντας την με τα μάτια μου.
Την βλέπω.προσπαθώ να πηδήξω από πάνω, αλλά πέφω μέσα.


Την έβδομη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου.Βλέπω την τρύπα παίρνω φόρα, πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την αλλη μεριά, αλλά οχι αρκετά μακρια,και πέφτω μέσα.


Την όγδοη μέρα,βγαίνω απ΄το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω στην άλλη άκρη.
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα που χοροπηδάω από τη χαρά μου.....
Και έτσι όπως χοροπηδάω,ξαναπέφτω μέσα.


Την ένατη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα,παίρνω φόρα πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου.


Την δέκατη μέρα σήμερα μόλις,συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω στο απέναντι πεζοδρόμιο. 


Εσάς σας θυμίζει κάτι....