Μια Ιστορία.. απο τον Χορχέ Μπουκάϊ

Διαβάζοντας τις καταπληχτικές ιστορίες του εξαιρετικού Χορχέ Μπουκάϊ  θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας  μια από τις αγαπημένες μου, που όποτε την διαβάζω νοιώθω ότι  με διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα... με αφυπνίζει....

Σηκώνομαι το πρωί,

Βγαίνω από το σπίτι μου.

Υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.
                            Δεν την βλέπω  και πέφτω μέσα.

Την επόμενη μέρα βγαίνω από το σπίτι μου,ξεχνάω ότι υπάρχει η τρύπα στο πεζοδρόμιο

Και ξαναπέφτω μέσα.




Την τρίτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου προσπαθώντας να θυμηθώ ότι υπάρχει μια τρύπα στο πεζοδρόμιο.Ωστόσο δεν το θυμάμαι και πέφτω μέσα.

Την τέταρτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι νου προσπαθώντας να θυμηθώ
την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Τη θυμάμαι και,παρόλα αυτά,δεν τη βλέπω και πέφτω μέσα.


Την πέμπτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου.
Θυμάμαι ότι πρέπει να έχω στο νου μου την τρύπα στο πεζοδρόμιο 
και περπατάω κοιτάζοντας κάτω. Την βλέπω και, παρόλο που την βλέπω,
πέφτω μέσα.


Την έκτη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου. Θυμάμαι την τρύπα στο πεζοδρόμιο.
Πηγαίνω ψάχνοντας την με τα μάτια μου.
Την βλέπω.προσπαθώ να πηδήξω από πάνω, αλλά πέφω μέσα.


Την έβδομη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου.Βλέπω την τρύπα παίρνω φόρα, πηδάω,
φτάνω με την άκρη των ποδιών μου ως την αλλη μεριά, αλλά οχι αρκετά μακρια,και πέφτω μέσα.


Την όγδοη μέρα,βγαίνω απ΄το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα, παίρνω φόρα, πηδάω, φτάνω στην άλλη άκρη.
Αισθάνομαι τόσο υπερήφανος που τα κατάφερα που χοροπηδάω από τη χαρά μου.....
Και έτσι όπως χοροπηδάω,ξαναπέφτω μέσα.


Την ένατη μέρα βγαίνω απ΄το σπίτι μου, βλέπω την τρύπα,παίρνω φόρα πηδάω και συνεχίζω τον δρόμο μου.


Την δέκατη μέρα σήμερα μόλις,συνειδητοποιώ ότι είναι πιο βολικό να περπατάω στο απέναντι πεζοδρόμιο. 


Εσάς σας θυμίζει κάτι....

Το Πείραμα των Διακοπών Πέτυχε...!!!!

Όπως είχα αναφερθεί και στο παρελθόν για τις φετινές μου διακοπές δεν είχα οργάνωσή κατι συγκεκριμένο....
 Το μόνο που γνώριζα και επιζητούσα ηταν ξεκούραση και ηρεμία δίπλα στο θαλασσινό κυματάκι. 


Έστω και χωρίς πρόγραμμα (πράγμα που δεν εχω τολμήσει ποτε, μεγάλος φόβος το άγνωστο) ήταν οι καλύτερες διακοπές των τελευταίων χρόνων.


Το στοίχημα με τον εαυτό μου το κέρδισα!!!


Προτίμησα να αποδράσω οδικώς και όχι δια θαλάσσης...


Έτσι γέμισα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μου και ξεκίνησα το ταξίδι των διακοπών μου για τη πανέμορφη Μάνη, και λέω πανέμορφη γιατί με μάγεψε με την ομορφιά της.


Το άγριο τοπίο της, οι πέτρινοι πύργοι, τα γαλαζοπράσινα κρυστάλλινα νερά της  κάνουν την διαφορά.


Ένα μέρος της όμως με συνεπήρε και αυτό είναι το Ακρωτήριο Ταίναρο η  Κάβο Ματαπάς, πρόκειται για το ακρωτήριο της μεσαίας χερσονήσου της Πελοποννήσου μεταξύ  του Λακωνικού και  του Μεσσηνιακού κόλπου.


Είναι το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας, της βαλκανικής χερσονήσου,αλλά και της ηπειρωτικής  Ευρώπης μετά τη Ακρα Ταρίφα της Ανδαλουσίας στην Ισπανία.


Σε μικρό και απομονωμένο σπήλαιο του Ταινάρου αναφέρεται η ύπαρξη νεκρομαντείου του Ποσειδώνα ή ψυχοπομπείου τόσο από τον Παυσανία, όσο και από τον Πλούταρχο για αυτό είναι γνωστό και ως Πύλες του Άδη.


Η διαδρομή διασχίζοντας το μονοπάτι με προορισμό το Φάρο είναι μοναδική εμπειρία.


Σας προτείνω ανεπιφύλακτα όταν σας δοθεί η ευκαιρία να επισκεφτείτε αυτό το καταπληκτικό μέρος της Ελλάδας και θα με θυμηθείτε!!!


Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες για να πάρετε μια ιδέα:

 





 

Διακοπές…..Γιούπι!!!!

Πλησιάζουν οι μέρες για τις διακοπές του λαού, που μέσα σε αυτές είναι και οι δικές μου για φέτος (και πάλι καλά..)

Μετά από βαρύ χειμώνα, φορτισμένη άνοιξη  και έντονο καλοκαίρι επιτέλους…. ΔΙΑΚΟΠΕΣ  για 10 ημέρες….. πολυτέλεια στην σημερινή εποχή που διανύουμε.

Διακόπτω δηλαδή από κάθε τι καθημερινό  στην εργασία μου και στο σπίτι μου…..

Για παράδειγμα σκέπτομαι να αφήσω στο γκαράζ το αγαπημένο μου μαύρο mini cabrio λίγες μέρες, χωρίς να οδηγώ είναι ότι καλύτερο , το κινητό μου τηλέφωνο θα είναι σε λειτουργία συγκεκριμένες ώρες της ημέρας. Οι καθημερινές μου εξαρτήσεις  μακριά για λίγο διάστημα .

Κλείνω τους διακόπτες για τα καλά, όσο μπορώ να το κάνω αυτό βέβαια και να μην σκέπτομαι το πίσω… λίγο δύσκολο για μένα  (βλ. σελήνη στην παρθένο) αλλά όχι ακατόρθωτο!

Είναι η πρώτη φορά που δεν έχω κανονίσει ακόμα πού θα πάω και με ποιους φίλους.

Αλλά είναι η πρώτη φορά που έχω οριοθετήσει το τι θέλω και πώς θέλω να περάσω τις φετινές μου διακοπές!

Επιθυμία η απόλυτη ηρεμία, ...ώρες ατελείωτες στην θάλασσα  κάτω από μια  ομπρέλα να διαβάζω βιβλία ή να ακούω βιβλία καλύτερα - γλυτώνεις και το τικ τοκ από αυτούς που παίζουν ρακέτες και σου χαλάνε το ζεν. Όχι ότι μου φταίνε οι άνθρωποι - το κέφι τους κάνουν και καλά κάνουν ,αλλά δεν αντέχω άλλο θόρυβο στα αυτιά μου, μόνο ηρεμία...

Επίσης από ότι θα έχετε καταλάβει το concept των διακοπών μου είναι να μην έχω κανένα πρόγραμμα, να κάνω ότι θέλω αναλόγως με τη διάθεσή μου.

Και το σίγουρο είναι ότι κάνω την αλλαγή και αποκλείω τις αγαπημένες  μου Κυκλάδες  μετά από πολλά χρόνια, γιατί το μήνα  Αύγουστο το σκηνικό των κυκλαδίτικων νησιών θυμίζει έντονα Αθήνα.

Κάτι μέσα  μου, μου  λέει  ότι οι φετινές  διακοπές θα είναι από τις καλύτερες ever…για να δούμε!!!

Το σενάριο της ζωής

 

Γεια σας!  Με λένε Εύα.

 Αρχετυπικό όνομα, στην σκέψη των περισσοτέρων παραπέμπει στην πρώτη γυναίκα. Εμένα πάλι μου θυμίζει τον παράδεισο που χάθηκε για ένα μήλο ….

Το θέμα είναι πως ο άνθρωπος  ούτε το μήλο πρόλαβε να φάει ,ούτε τη γνώση να φτάσει προτού διωχτεί από τον παράδεισο και χιλιάδες χρόνια μετά ακόμη αναρωτιέται πως να είναι ο παράδεισος….

Τελικά ο παράδεισος είναι κάτι που μας περιμένει πέρα από τη ζωή, ή μήπως εμείς  φτιάχνουμε και ζούμε στον παράδεισο μας καθημερινά; 

Ο Καζαντζάκης έγραφε «έχεις το πινέλο, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα».

Το σενάριο της ζωής που ζούμε  το καθορίζουμε αποκλειστικά και μόνο εμείς.

 Όμως αλήθεια πόσοι από εμάς γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας τι πραγματικά θέλουμε από την ζωή μας – ή μήπως νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε;

Προσωπικά είναι ευκολότερο να σας πω τι δεν θέλω παρά από τι θέλω μήπως συμβαίνει και σε κάποιους από εσάς το ίδιο. 

Αποφάσισα λοιπόν να  βάλω ένα  στοίχημα  με τον εαυτό μου.

 Να λέω τα θέλω μου κάθε μέρα από την ζωή και να της κλείνω το μάτι παιχνιδιάρικα και να αρχίζω να χαλαρώνω τους ρυθμούς μου, να γίνομαι  ξανά  μικρό παιδί.

 Ξεκινάω την αλλαγή και θέλω να μοιραστώ αυτό το παιχνίδι  και  μαζί σας.

 Ποιος θα τα φυλάει;