Γεια σας! Με λένε Εύα.
Αρχετυπικό όνομα, στην σκέψη των περισσοτέρων παραπέμπει στην πρώτη γυναίκα. Εμένα πάλι μου θυμίζει τον παράδεισο που χάθηκε για ένα μήλο ….
Το θέμα είναι πως ο άνθρωπος ούτε το μήλο πρόλαβε να φάει ,ούτε τη γνώση να φτάσει προτού διωχτεί από τον παράδεισο και χιλιάδες χρόνια μετά ακόμη αναρωτιέται πως να είναι ο παράδεισος….
Τελικά ο παράδεισος είναι κάτι που μας περιμένει πέρα από τη ζωή, ή μήπως εμείς φτιάχνουμε και ζούμε στον παράδεισο μας καθημερινά;
Ο Καζαντζάκης έγραφε «έχεις το πινέλο, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα».
Το σενάριο της ζωής που ζούμε το καθορίζουμε αποκλειστικά και μόνο εμείς.
Όμως αλήθεια πόσοι από εμάς γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας τι πραγματικά θέλουμε από την ζωή μας – ή μήπως νομίζουμε ότι το γνωρίζουμε;
Προσωπικά είναι ευκολότερο να σας πω τι δεν θέλω παρά από τι θέλω μήπως συμβαίνει και σε κάποιους από εσάς το ίδιο.
Αποφάσισα λοιπόν να βάλω ένα στοίχημα με τον εαυτό μου.
Να λέω τα θέλω μου κάθε μέρα από την ζωή και να της κλείνω το μάτι παιχνιδιάρικα και να αρχίζω να χαλαρώνω τους ρυθμούς μου, να γίνομαι ξανά μικρό παιδί.
Ξεκινάω την αλλαγή και θέλω να μοιραστώ αυτό το παιχνίδι και μαζί σας.
Ποιος θα τα φυλάει;
